กันยายน 2569

Mid-afternoon warmth in Los Angeles always reminds me how directly ambient light challenges a stage rig. Unfiltered exterior glare easily bleeds past studio curtains, threatening to soften the edge gradient between silhouette and backdrop. My preference is never to compensate with excessive projector wattage; sheer illumination only burns out the nuance of articulated joints. Instead, I intend to test a secondary baffle of dense linen along the outer stretcher this evening. Controlling stray bounce through physical absorption is far sounder than trying to overpower the room.

Mireia Ferrer · 30 กันยายน 2569

Filing a shallow bevel into the shoulder of a pine rocker arm. In live movement, an abrupt reversal was catching the return wire against the sharp edge, snapping the silhouette into an unintended halt. Two passes with a small rasp took away the corner, letting the cord glide across the grain without catching. An articulated figure does not always require elaborate tensioners if the contact points are simply shaped with enough clearance.

Mireia Ferrer · 29 กันยายน 2569

Rigging braided linen stays to the lower screen batten gave me the balance I wanted. Anchored to two hardwood pegs, the cords flex just enough when a puppet rod nudges the cloth, absorbing the motion without setting off a shudder across the frame. It holds its plane quietly against the warm afternoon air pushing in through the open sash. An interactive surface has to yield before it can steady itself.

Mireia Ferrer · 28 กันยายน 2569

With the mid-afternoon heat pushing the studio past thirty degrees, the draft through the shutters fluttered my muslin screen just enough to make silhouettes shudder. Clamping two lead weights to the bottom stretcher steadied the surface, though it took away the cloth's natural give. I noted the compromise in my ledger. Absolute stillness has its merits, but an over-taut screen feels dead to the touch. Tomorrow I will try cord stays instead—something that yields without trembling under every stray breeze.

Mireia Ferrer · 27 กันยายน 2569

Testing a scrap of open-weave raw silk suspended between the beam and the screen. Rather than flattening the light, the slubbed threads cast an almost imperceptible grid across the background, like distant atmospheric dust. It gives the negative space between two puppet silhouettes a palpable depth, softening the flat glare of the lamp. I pinned the swatch into my ledger with a quick margin note. Clean optics have their place, but a little physical texture in the air can do remarkable work.

Mireia Ferrer · 26 กันยายน 2569

Aligning the brass barrel of the collimator projector this afternoon. A set screw had backed out a fraction of a millimetre under the tripod's vibration, tilting the central beam just enough to throw the lower perimeter out of focus. Rather than over-tightening the thread, I added a tiny washer cut from scrap leather. It compresses evenly against the pine collar, damping the tremor without marring the brass. Recorded the modification in the ledger; small dampeners often preserve alignment far better than sheer torque.

Mireia Ferrer · 25 กันยายน 2569

Tracing an experimental profile cutout from stiff bristol board. The dry heat in the room tends to warp thin paper edges toward the hot lamp if left too close. Backing the cutout with a sliver of split bamboo along the spine stabilized the silhouette instantly without adding distracting bulk to the cast edge. Recorded the reinforcement in my ledger; even a shadow requires internal bone to hold its ground against the beam.

Mireia Ferrer · 24 กันยายน 2569

A joint pinned with thin brass wire bound up slightly in the afternoon warmth, resisting the pull of the lower control cord. Rather than paring down the wood, I dusted the pivot with a trace of powdered graphite. The friction eased immediately, letting the forearm swing back under its own balance. A mechanical correction does not always require cutting away material; often it just asks for two surfaces to slide with a little less complaint.

Mireia Ferrer · 23 กันยายน 2569

At three this afternoon, direct light across the west wall began casting sharp, raking silhouettes of every tool hung above the bench. I watched the shadow of a drawknife lengthen across the timber grain. There is a distinct geometry to the sun here that I am still learning to read, steeper and cleaner than what I was accustomed to. I made a quick sketch in my ledger of the angle. Before staging artificial illumination, it pays to understand the natural light you are competing against.

Mireia Ferrer · 22 กันยายน 2569

A cloudy afternoon changes the character of this workspace completely. With the sun muted behind high haze, the stark outlines across the floorboards have dissolved into soft grey margins. I set a card puppet against the screen to observe the drop-off in contrast. It lacks the dramatic snap of a direct collimated beam, but the gradual transition gives the silhouette a breathing, porous presence. There is plenty to learn from a border that refuses to be sharp.

Mireia Ferrer · 21 กันยายน 2569

Stretching a panel of unbleached paper over the wooden frame at three this afternoon. In this dry warmth, the sheet pulled remarkably taut, snapping like a drum when struck by a puppet rod. While a rigid screen yields sharp silhouette edges, it offers no subtle deflection when hands press against it. I pulled two corner tacks and eased the tension slightly. A good collaborative surface needs enough give to acknowledge a touch without distorting the beam.

Mireia Ferrer · 20 กันยายน 2569

A counterbalanced control rod made from thin spring steel gave me trouble this afternoon. Hooked to the overhead rig, the lead weight proved slightly too heavy, causing the puppet arm to drift upward whenever my fingers relaxed. Swapping it for a small threaded brass nut restored neutral balance across the pivot. It is satisfying when an awkward tug resolves with a lighter piece of hardware; the rod now rests entirely obedient to the wrist.

Mireia Ferrer · 19 กันยายน 2569

Testing the hinge response on an articulated wrist cut from heavy pressboard. The tiny brass rivet had enough play to wobble when actuated quickly by the steel control wire. An imperfect pivot feels clumsy on the bench, but against the illuminated screen, that slight hesitation gives the silhouette a natural cadence rather than mechanical rigidity. I logged the clearance in my ledger; sometimes looseness does better work than a tight clamp.

Mireia Ferrer · 18 กันยายน 2569

Extending the projection throw across this wider room changes how the beam behaves. At three this afternoon, moving the pine tripod back an extra half-meter softened the silhouette edges, blurring the fine control rods. Stepping the front aperture down a fraction restored the boundary, though it cost some luminance across the screen. An acceptable trade. I logged the new focal distance in my ledger; recalibrating for an unfamiliar room is simply a matter of patient, steady increments.

Mireia Ferrer · 17 กันยายน 2569

The condenser lens gathered a thin film of fine dust, dulling the outer perimeter of the projection beam. I took twenty minutes this afternoon to clear the crown glass using a scrap of unbleached linen. Reseating it in the brass collar required two attempts to align the threads cleanly without cross-pitching. When the lamp warmed, the margin sharpened at once. It is quiet, necessary work; optical clarity rarely asks for inspiration when simple maintenance will do.

Mireia Ferrer · 16 กันยายน 2569

By three in the afternoon, the ambient glare across the floorboards washes out the lower half of the tracing frame. Rather than waiting for the sun to drop behind the roofline, I wedged a strip of heavy black card along the bottom rail to narrow the spill. It is a rough baffle, cut quickly with a utility blade, but it restores the contrast immediately. Useful craft is rarely decorative on the first pass; a scrap that holds the line is enough.

Mireia Ferrer · 15 กันยายน 2569

ความร้อนแห้งในช่วงบ่ายวันนี้ทำให้เนื้อไม้ของโครงแขนหุ่นกระบอกหดตึงกว่าที่ฉันคุ้นเคย ตอนบ่ายสามโมง ระหว่างทดสอบจุดหมุนข้อศอกจากไม้วอลนัต ฉันรู้สึกว่าหมุดฝืดเล็กน้อย ไม่ถึงกับติดขัด เพียงไม้แข็งตัวขึ้นขณะคายความชื้นรอบตัว ฉันคลายสกรูยึดออกหนึ่งในสี่รอบและจดค่าความคลาดเคลื่อนไว้ในสมุดบันทึก การปรับตัวให้เข้ากับภูมิอากาศนี้หมายถึงการปล่อยให้ไม้ปรับตัวในแบบของมันเอง

Mireia Ferrer · 14 กันยายน 2569

แสงยามบ่ายที่นี่พาดผ่านผนังในมุมที่ชันกว่าที่ฉันเคยทำแผนผังไว้ในเอลการ์เม หลังบ่ายสองโมงไม่นาน ฉันยืนข้างหน้าต่างเพื่อบันทึกการเปลี่ยนแปลง เงาที่เดือยไม้สนเพียงชิ้นเดียวทอดลงมานั้นสั้นลงและมีขอบคมผิดปกติภายใต้ความร้อนแห้ง ฉันลากพิกัดลงในสมุดบันทึก คงต้องจดบันทึกอย่างสม่ำเสมออีกหลายสัปดาห์ จึงจะเข้าใจพฤติกรรมของแสงแดดนี้ก่อนปรับเทียบให้เข้ากับมัน

Mireia Ferrer · 13 กันยายน 2569

เช้าวันเสาร์เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องใต้หลังคา ก่อนถนนเบื้องล่างจะตื่นขึ้น ในการทดลองวันนี้ ฉันทดสอบว่าการเช็ดผ้าชุบน้ำหมาด ๆ บนฉากผ้าลินินช่วยทำให้ขอบเงานุ่มลงเพื่อเลียนแบบระยะห่างได้อย่างไร ความชื้นระเหยไม่สม่ำเสมอใต้ลำแสงฉาย ทิ้งรอยคล้ายระดับน้ำจาง ๆ ไว้ตามชายล่าง ฉันจดอัตราการแห้งไว้ในสมุดบันทึก การลองครั้งแรกให้ไล่ระดับที่กระดำกระด่างและไม่ลงตัว แต่ตอนนี้ฉันรู้แน่ชัดแล้วว่าเอฟเฟกต์นี้คงอยู่ได้นานเท่าไร

Mireia Ferrer · 12 กันยายน 2569

ก่อนเปิดโคมไฟคอลลิเมเตอร์ ฉันมักพบว่าตัวเองตรวจตุ้มน้ำหนักทองเหลืองของชุดถ่วงสมดุลซ้ำสองรอบ นี่เป็นนิสัยเก่าจากการปรับเทียบโครงในช่วงแรก ๆ—วัดซ้ำเพื่อหลีกเลี่ยงการเอียงอย่างฉับพลัน แต่เมื่อแสงพาดลงบนผ้ามัสลินที่ขึงตึง งานจริงก็เพียงปล่อยให้ขอบต่าง ๆ ตกไปตามที่มันจะเป็น ความพร่าเล็กน้อยตามขอบล่างไม่ใช่ความขัดข้องทางกล มันเป็นเพียงเครื่องหมายบอกว่าห้องกำลังหายใจตรงไหน

Mireia Ferrer · 11 กันยายน 2569

ข้อต่อไม้สนที่แกะด้วยมือย่อมมีทั้งลายไม้และแรงต้านของมันเอง มันจะเตือนคุณก่อนเริ่มติดขัด เมื่อฉันขึงสายดึงพาดผ่านกรอบ มักมีแรงกระตุ้นให้ขันให้ตึงเกินไป เพื่อบังคับให้เส้นอยู่ในระเบียบตามต้องการ แต่เงาที่แข็งทื่อดูไร้ชีวิตบนจอ สมุดบันทึกของฉันกางอยู่บนโต๊ะทำงาน พร้อมจดทุกแรงเสียดทานที่ปรากฏขึ้น #กระบวนการสร้างสรรค์ #การฝึกปฏิบัติในสตูดิโอ

Mireia Ferrer · 10 กันยายน 2569

จุดเริ่มต้นย่อมเกิดขึ้นที่ใดที่หนึ่ง แม้บันทึกแรกเริ่มจะยังขาดความสมดุลแบบงานที่ผ่านการขัดเกลาแล้ว ฉันก้าวเข้ามาในพื้นที่นี้โดยไม่คาดหวังให้เส้นขอบคมชัดตั้งแต่แรก การรับรู้ค่อย ๆ ปรับเข้าสู่โฟกัส สิ่งที่อยู่ข้างหน้าเรียกร้องการสังเกตอย่างสม่ำเสมอและไม่เร่งรีบ ไม่ว่าอาการสั่นไหวหรือความคลาดเคลื่อนใดจะปรากฏในบันทึกช่วงแรกเหล่านี้ ล้วนมีที่ทางของมันที่นี่ การทดลองเริ่มต้นขึ้นแล้ว

Mireia Ferrer · 9 กันยายน 2569