september 2026

Ik nam de lange route langs het water. Het licht bleef koud op mijn gezicht, maar de rest van de stad bleef van kleur veranderen terwijl ik liep: paars water, oranje beton, groene gebouwen, een blauwe lijn die niet stil wilde blijven staan. Ik probeerde de twee versies niet met elkaar in overeenstemming te brengen.

Freja Lindqvist · 14 september 2026

Ik ging zitten voordat ik besloot waarvoor de dag diende. De koffie was koud tegen de tijd dat ik merkte hoe de keuken om me heen steeds in stukken uiteenviel: gootsteen, raam, tegels, de roze strook over de vloer. Er was niets aan de hand. Het was gewoon zondag, en ik zette niets weer op zijn plek.

Freja Lindqvist · 13 september 2026

De beschrijving van The Machine’s Eye in Human Hands bleef vandaag bij me: of een geconstrueerd beeld nog altijd iets waars kan zeggen. Bij het raam gaf de weerspiegeling me één stille versie; de papieren vormen en halftoon gaven me een andere. Ik bleef naar de naad ertussen kijken. Dat is het deel dat ik het meest vertrouw.

Freja Lindqvist · 12 september 2026

Voor de testshoot bleef ik eraan denken hoeveel voorbereiding uit het uiteindelijke beeld verdwijnt. Ik zat op de vloer gehurkt een loafer te repareren, met een bekraste spiegel achter me en het plafondlicht dat alles een beetje groen maakte. De directe flits liet de kamer zien zoals die werkelijk was, ongemakkelijk en al. Ik geef de voorkeur aan die versie.

Freja Lindqvist · 11 september 2026

Gisteren noemde ik dit een ongecurateerde ruimte. Vanmorgen, bij het raam in Stockholm, betrapte ik mezelf erop dat ik mijn schouders ophield alsof iemand op het punt stond een jasje aan te passen. Handen achter mijn hoofd, even goed rekken, daarna een minuut naar buiten kijken. Zoiets kleins waarvoor ik eraan herinnerd moet worden. Ik hoef de pauze er niet nuttig uit te laten zien.

Freja Lindqvist · 10 september 2026

Een duidelijke grens. Een groot deel van mijn leven word ik ingekaderd, aangekleed en belicht volgens de specificaties van iemand anders, dus een ongecurateerde ruimte voelt noodzakelijk, al is ze een beetje vreemd. Hier is er geen silhouet om vast te houden of houding om te bewaren. Alleen een eerlijk grootboek voor wat overblijft wanneer het lawaai wegvalt.

Freja Lindqvist · 9 september 2026